Notepad++ Plugins zonder Manager

XMLTools Plugin

Download van: https://sourceforge.net/projects/npp-plugins/files/XML%20Tools/ de juiste versie (start Notepad++ en druk op F1 om te zien of je 32 of 64 versie draait). Kopieer XMLTools.dll naar de map Plugins, je kunt daar een submap aanmaken en daar de dll in kopiëren als je dat wil. De inhoud van de map dependencies moet naar de hoofdmap gekopieerd worden waar notepad++.exe staat. Programma opnieuw opstarten en onder de tab Plugins is nu “XMLTools” te vinden.

Compare Plugin

Download van: https://github.com/pnedev/compare-plugin/releases/tag/v2.0.0 de juiste versie (start Notepad++ en druk op F1 om te zien of je 32 of 64 versie draait). Kopieer de inhoud van de zip letterlijk naar de Notepad++ Plugins map. Dus dll los in de plugins map en het mapje ComparePlugin met content ook in de plugins map. Programma opnieuw opstarten en onder de tab Plugins is nu “Compare” te vinden.

SoapUI en certificaten (root & client)

Als de webservice die je wil testen met SoapUI beveiligd is met SSL dan moet je wat instellingen aanpassen in SoapUI zodat je toegang krijgt tot de service. Zonder de certificaten kreeg ik de error iets met wsdl definities of definitions. Die error bleef zolang ik de certificaten niet goed geregeld had.

Oplossing:

Client certificaat in SoapUI bij settings en dan in de tab SSL en het vinkje over Client certificaten aan.

De server waar de webservice op draait moet ook goed ingeregeld zijn. IIS manager heeft bepaalde plekken die aandacht vereisen. Zelfde geldt voor MMC manager.

Users, rechten van die users, juiste certificaat hashes, SSL verwachten, HTTPS bindings, poorten.

Een hond adopteren, wie is de eigenaar?

Ik had interesse in een hond van een stichting die honden uit het buitenland redden. Mijn interesse verdween toen ik over de voorwaarden las op de website van deze stichting. Tot mijn ongenoegen zag ik dat de stichting ten alle tijden eigenaar zal zijn van de hond. Ik snap dat het een manier van indekken is, want zij voelen zich verantwoordelijk voor de hond. Maar ik wil als ‘baasje’ ook echt de eigenaar zijn van mijn hond. Het kan toch niet zo zijn dat ik een hond 10 jaar verzorg en nooit eigenaar zal zijn?

Ik heb wat op internet gezocht en blijkbaar zijn zulke adoptiecontracten of een bruikleenovereenkomst of een koopovereenkomst. Bij een bruikleenovereenkomst blijft het asiel, de stichting of herplaatsingsorganisatie de eigenaar van de hond. Ze kunnen voorwaarden in het contract zetten. Mocht de lener zich daar niet aan houden, dan kan het zijn dat de ‘eigenaar’ de hond kan terugeisen. Bij een koopovereenkomst koop je de hond, net als een product in de winkel. Na kopen ben je de rechtmatige eigenaar van de hond en de verkoper kan geen voorwaarden opleggen aan de koper (bron: Landelijk Informatie Centrum Gezelschapsdieren).

Bij de Rijdende Rechter is het ook een paar keer aan de orde gekomen. Maar de ene keer werd de stichting als eigenaar gezien, omdat de ‘lener’ alleen voor vervoer had betaald en dus niet de hond ‘gekocht’ had. Bij de ander was er wel betaald voor de hond en moest de herplaatsingsorganisatie de hond teruggeven aan de baas.

Lang niet alle dierenasielen, dierenstichtingen, herplaatsingsorganisaties en dierenopvangcentra hebben de door hun gehanteerde voorwaarden op hun website staan. Een paar bedrijven die ik heb gevonden die dat wel op hun website hebben staan zeggen bijvoorbeeld:

  • “Wij vragen aan de nieuwe baasjes een bijdrage in de onkostenvergoeding van 295 euro” en “de registratiechip (de hond is gechipt en de nieuwe baas hoeft deze alleen nog maar te laten registreren op zijn naam)” en tot slot “Stichting AAI zorgt voor goede nazorg en plaatst daarom al haar honden met een contract, waarin onder andere staat dat de hond eigendom blijft van de stichting, dat de hond niet mag worden verkocht of weggegeven (ook niet aan een asiel), dat er niet met de hond gefokt mag worden en dat het nieuwe baasje belooft goed voor de hond te zorgen.” (bron)
  • “Deze adoptieovereenkomst is gebaseerd op bruikleen. DIERENOPVANG KONINGEN blijft te allen tijde eigenaar en de adoptant heeft als bruiklener het recht het dier onder zijn hoede te nemen.” (bron)
  • Het volgende wordt als voorbeeld voor een adoptieovereenkomst aangedragen: “(Jouw naam)is te allen tijde en op alle plaatsen bevoegd toezicht uit te oefenen op de naleving van de onder 1. gestelde voorwaarden.” en “Bij niet-nakoming door bepaling dezer voorwaarden heeft het recht, het dier zonder vooraf gedane opzegging op te eisen, weg te halen en wederom onder zijn hoede te nemen, op welke plaats het dier zich op dat moment ook mag bevinden.” (bron)
  • “Wij spreken heel nadrukkelijk van adoptie omdat dieren altijd het “eigendom” van onze stichting blijven. Dit doen we uitsluitend in het belang van het dier. Het gebeurt te vaak dat dieren na verloop van tijd niet bij hun baasjes kunnen blijven (allergie, verhuizing naar het buitenland, opname in verzorgings- of verpleegtehuis) . Dan willen we , ook na jaren, “onze” dieren zelf weer een goed huis kunnen bezorgen.” en “Daarom vragen wij bij plaatsing een minimale bijdrage als tegemoetkoming in de kosten.” (bron)
  • “Na het lezen van de plaatsingsvoorwaarden wordt een plaatsingsovereenkomst aangemaakt, waardoor het dier ook op uw naam komt te staan. Dit is een bruikleenovereenkomst waardoor het asiel altijd mede-eigenaar blijft.” (bron)
  • “Dierenzorg is wettelijk verplicht al haar asieldieren te voorzien van een microchip. Hiermee zetten we het dier op naam van ons asiel. Als het dier wegloopt of zoek raakt, weten wij zeker dat deze altijd weer bij ons terug zal komen als deze wordt gevonden.” en “Ook gebeurt het dat een dier dan in een ander asiel belandt, waar de medewerkers niets weten van de geschiedenis van het dier. Om die reden laten wij de dieren ook na plaatsing op onze naam staan.” (bron)

Nog een MRI scan, tweede keer ging al beter

Lees hier mijn verhaal over de eerste keer dat ik een MRI scan moest laten maken.

De uitslag van mijn vorige MRI scan was dat er iets zichtbaar op de scans is in mijn wervelkolom. De neuroloog en radioloog kunnen niet zien wat het precies is en daarom moest ik vandaag nog een keer MRI scans laten maken. Deze keer twee onderzoeken: onderzoek van de thoracale wervelkolom en onderzoek van de hersenen. Ik ging naar de afspraak met de verwachting pas na anderhalf uur klaar te zijn, maar na 45 minuten was het gelukkig weer klaar.

Aangezien er een scan van mijn hoofd gemaakt zou worden, had ik al mijn make-up er thuis al afgehaald. Blijkbaar kunnen er metaal-deeltjes in make-up zitten en bij zo’n grote magneet is dat natuurlijk niet goed. Ik had een joggingbroek aan met shirtje met lange mouwen. Zonder bril mocht ik de ruimte in lopen waar het MRI-apparaat staat. De radiologe zei dat ik op mijn rug mocht gaan liggen met mijn hoofd in de hoofdsteun. Het kussen voor onder mijn benen lag al op de plank. Ik kreeg weer oor-beschermers om in mijn oren te doen. Ik was al klaar voor de koptelefoon toen de radiologe met een tweede radiologe met een infuus-setje aankwamen. Ik heb het niet goed kunnen zien, want ik lag natuurlijk al. Maar ze zeiden tegen mij dat ze alvast het infuus klaar gingen maken zodat tijdens de scan ze het contrastmiddel toe konden dienen op het moment dat het nodig was. Blijkbaar zijn bepaalde vloeistoffen in het lichaam zo beter zichtbaar. Infuus inbrengen gebeurt natuurlijk met een naald, dus een plastic buisje bleef achter in mijn arm en de naald ging er weer uit. Dit alles prikte een beetje, maar viel reuze mee. Niet kijken helpt ook vind ik persoonlijk, je voelt toch  niet zoveel in je arm. Ik kreeg niet direct contrastmiddel toegediend, dit gebeurde pas halverwege de scan. De radiologe vertelde mij dat het koud zou aanvoelen, maar het prikte meer in mijn arm eerst en daarna voelde het inderdaad koud aan. Het was geen aangenaam gevoel, maar ook niet pijnlijk. Misschien is meer het idee dat ik weet dat wat in mijn arm gaat, dat ik het ongemakkelijk vond.

Ik had voor de scan nog aan de radiologe gevraagd of ik wat kon bewegen op de momenten dat de machine stil was, aangezien ik de vorige keer geen gevoel meer in mijn armen en benen had van het krampachtig stil liggen. Als het een poos stil is, kun je inderdaad even wat je vingers en voeten bewegen, maar ik mocht niet van positie veranderen omdat anders het lastig is naar de scans kijken als het lichaam er ineens anders bij ligt. Dit vind ik wel begrijpelijk, dus ik heb gehouden bij wat vinger en enkel bewegingen.

In totaal heb ik 10 liedjes gehoord en een reclameblok op de radio. Een paar scans van mijn hoofd waren zo oorverdovend dat ik de radio niet kon horen, op dat moment trilde ook alles heel hard mee zoals bijvoorbeeld het kapje voor mijn gezicht trilde ook. Je hebt er geen last van verder, je ligt er gewoon mee te trillen totdat het weer ophoudt.

Tijdens deze scan werd ik minder vaak heen en weer geschoven in de machine. Voor de scans van mijn hoofd, daar begon het onderzoek mee, schoof ik maar een klein stuk de MRI-tunnel in. Ik kon de rand zien halverwege mijn bovenarm. Voor de scans van mijn rug moest ik wat verder de tunnel in, maar omdat het gebied nu geconcentreerd was op de plek waar ze de vorige keer wat gevonden hadden ben ik maar een paar keer een klein stukje verschoven.

Ik kwam redelijk opgewekt uit het onderzoek, omdat ik had verwacht dat het twee keer zo lang zou duren. Nu is het wachten tot volgende week, dan krijg ik de uitslag te horen van de neuroloog.

 

MRI scan thoracolumbale wervelkolom

Afgelopen week heb ik voor de eerste keer in mijn leven een MRI scan laten maken. Ik had een afspraak bij Radiologie gemaakt voor de scan en ik kreeg een aantal papieren mee waarop uitgelegd staat waar je rekening mee moet houden (geen metalen in of om het lichaam) en hoe het scannen zal verlopen en dat het ongeveer 30 tot 45 minuten zal duren. Ook zat er nog een formulier bij die ik vooraf moest invullen waar je aangeeft of je ergens in je lichaam metalen hebt of dat je zwanger bent etc.

De dag van de afspraak. Als voorbereiding had ik al mijn sieraden thuis al afgedaan en ook had ik een joggingbroek meegenomen. Ik heb heel even in de wachtkamer moeten wachten en toen mocht ik meekomen naar een klein aankleedkamertje met krukje, spiegel, wasbak en toilet. De radioloog vroeg naar het ingevulde formulier, ik kon op alles nee antwoorden dus dat was goed. Daarna mocht ik mijzelf omkleden en helemaal metaalvrij maken. Dus BH uit, ik heb nog even gecheckt of mijn hemd geen metalen dingetjes bij de handjes had, joggingbroek aan, elastiekje uit het haar en tot slot mijn bril af. Na nog even wachten mocht ik mee naar de ruimte waar het MRI apparaat stond. Aangezien ik mijn bril niet op had kon ik helaas niet veel details zien, maar het leek op de MRI apparaten die ik wel eens in ziekenhuis series heb gezien. Zo’n plaat waar je op moet liggen en een groot wit apparaat met een gat er in waar je uiteindelijk ingeschoven wordt. Ik mocht op de plaat gaan liggen (op de rug) met mijn hoofd in een voorgevormde constructie. Terwijl ik dit deed begon de radioloog met uitleggen wat er ging gebeuren en wat ik kon verwachten. Een kussen werd onder mijn benen geschoven, want dit zou lekkerder liggen. Ik moest oordopjes in doen en een koptelefoon opzetten. Hierdoor kon ik de radioloog wat lastiger verstaan. Ze vroeg of ik naar de radio wilde luisteren en dat wilde ik heel graag zodat ik in ieder geval de liedjes kon tellen om enig besef van tijd te hebben. De radio werd aangezet en ik kon de radioloog nog slechter verstaan. Tot slot kreeg ik nog een soort ballon om vast te houden in één hand, ik kon hier in knijpen als ik het niet meer kon volhouden en er direct uit wilde. En toen was het tijd voor de daadwerkelijke scan.

Ik werd een stukje de koker van de MRI machine ingeschoven. Dit gebeurde automatisch en ging sneller dan ik had gezien in ziekenhuis series. Op het moment dat de beweging stopte voelde ik lichte paniek in mij opkomen, omdat de muur zo dicht om mij heen zat. Mijn handen die ik naast mijn lichaam had gelegd schuurde langs de binnenkant. Ik ben absoluut niet claustrofobisch, maar ik moest mijzelf tot rust manen dat het allemaal wel mee viel. Ik schoof nog een stukje verder in de buis. Ik heb mijn ogen maar dicht gedaan, want de aanblik van de binnenkant van de koker waar ik in lag kwam op me af. Na een tijdje stilte begon de scan. Zoals bekend is van een MRI scan, was dit een hard geluid. Alsof je in de discotheek halverwege de zaal staat en dan de bas door je lichaam voelt gaan. Dit duurde een tijd, toen het stopte begon een ander soort geluid met een ander ritme. De ene klonk als een alarm wat afging, de andere als een tandartsboor en weer een andere klonk als een discotheekbas. Af en toe verschoof de plaat (inclusief ik dus) en dan begon er weer een scan. Ik durfde absoluut niet te bewegen, behalve dan te ademen, maar na een tijd voelde ik mijn armen niet meer en een spier in mijn nek begon zeer te doen. Af en toe was er pauze tussen de geluiden door en dan bewoog ik maar een beetje om weer wat gevoel te krijgen en ongemakken weg te strekken. Halverwege kreeg ik ook een droge keel, waardoor het slikken wat moeilijker ging. Toen vroeg de radioloog mij hoe het ging en ik zei ‘prima’. Wat ze daarna zei klonk als ‘we moeten nog even een scan overnieuw doen, het gaat nog drie minuten duren’. Hier werd ik opgewekt van, ik was bijna klaar. Maar het duurde maar en ik weer drie keer verschoven, dus misschien had ze gezegd ‘drie scans’. Na die derde scan moest ik, voor mijn gevoel, lang wachten en meerdere plekken begonnen pijn te doen en ik kreeg jeuk aan mijn neus. Toen zei de radioloog tegen mij dat sommige scans nog niet goed gelukt waren, het zou nog vijf minuten duren. Na anderhalf nummer stopte de scan en na even wachten vertelde de radioloog mij dat het klaar was en dat ze mij er uit zou halen. Wat was ik opgelucht met die mededeling. Na 10 nummers op de radio, plus een reclame blok met het 16:00 uur nieuws mocht ik er eindelijk uit. De plaat schoof er helemaal uit, de radioloog haalde het kussen onder mijn benen vandaan, ik deed alvast de koptelefoon af en de oordopjes uit. Ik moest even weer tot mezelf komen al zittend. Zonder bril zag ik nog steeds niet veel dus ik focuste mij maar op de radioloog. Blijkbaar had het langer geduurd omdat sommige afbeelding niet scherp waren geweest. Dat moet met mijn ademhaling te maken hebben gehad, want verder lag ik zo stil als een dooie pier. Er werd mij nog gevraagd of ik al een afspraak had om de uitslagen door te nemen, dat had ik al geregeld. Toen mocht ik weer het kleedkamertje in en naar huis.

Ik heb er in totaal wel 45 minuten in gelegen en na de tijd voelde ik mij niet fijn. Waarschijnlijk omdat ik toch meer gespannen was dan ik had verwacht. Nu twee dagen later voel ik mij weer prima en als het nodig is zal ik wel weer een MRI scan laten maken, maar ik vond het zeker geen pretje.

*update: Ik heb inmiddels een tweede MRI scan gehad, lees hier over mijn tweede MRI ervaring. Die ervaring is al een stuk beter.

Nokia 8

Mijn nieuwe telefoon heb ik sinds gisteren in mijn bezit.

Ik kreeg geen berichten/notificaties op het vergrendelingsscherm. Blijkbaar ligt dit aan de optie “Glance” die standaard aan staat. Zet deze uit en de notificaties staan weer mooi op lockscreen.

Eerste keer opladen van de telefoon viel het mij op dat de telefoon best warm werd. Daarentegen heb ik altijd hoesjes om de telefoon heen dus het kan best zijn dat mijn vorige telefoons ook warm werden met het opladen, maar dat ik het gewoon nooit gevoeld heb.

Connectie met computer verliep soepel, ik heb dit nog niet geprobeerd met de ontwikkelaarsfunctie aan.

Mooi scherm, lekker snel en soepel. Knoppen werken prima. Bijgeleverde oordopjes passen prima in de 3.5 jack, zonder problemen (ik had in reviews gelezen dat dit moeilijk zou gaan, maar ik ervaar geen problemen). Het geluid is wat minder dan mijn vorige telefoon. Kwaliteit van de camera heb ik nog niet echt getest.

Bij opstarten kreeg ik direct de upgrade naar Android 8.

Motorola Moto G5 Plus

Sinds september 2017 heb ik de Moto G5 Plus. Super mooie telefoon en een hele upgrade van mijn LG L70.

Met SD kaart heb ik genoeg ruimte voor veel apps en foto’s. Ik heb nooit de telefoon met dual sim gebruikt.

Ik kan blijkbaar geen contacten op mijn simkaart opslaan, ik kan de contacten die er opstaan wel gebruiken.

De camera crasht heel vaak bij opstarten. Mijn vorige telefoon had hier nooit last van, G5 Plus om de haverklap.

In een eerder bericht had ik al aangekaart dat met een kabel tussen smartphone en pc connectie problemen kunnen voorkomen.

Verder is het een heerlijke telefoon. Lekker snel, ziet er mooi uit, niet te groot (5.2′), goede batterij met snel opladen.

 

The Sinner (season 1)

Super interessante serie. Je wordt een paar keer verrast, dat maakt het spannend. Zeker aan te raden om dit te gaan kijken.

Motorola Moto G5 Plus computer connectie problemen (Windows 10)

Ik denk dat ik er eindelijk achter ben hoe ik mijn foto’s en andere documenten van mijn G5 smartphone kan afhalen met behulp van een USB-kabel.

Vanaf dag 1 heb ik al connectie problemen met mijn G5 Plus en Windows 10 computer.  Een kabel inpluggen in beide apparaten is niet voldoende. Ik heb de ontwikkelaarsopties moeten ontgrendelen en USB-foutopsporingen moeten aanzetten. Daarnaast moet aangegeven worden dat bestanden overgedragen moeten worden (MTP). En vanaf hier werkt het maar half. Ene moment krijg ik alle hoofdfolders op mijn telefoon, maar als ik op één folder klik dan loopt alles vast (blijft groene balk tonen in verkenner).

Wat is de oplossing? Een andere kabel.. Wie had dat gedacht? Ik niet. Maargoed; Mijn oplaadkabel van een goedkoop merk werkt niet. Ik vond nog een kort kabeltje van Asus en ineens werkt álles en worden de folders super snel geladen. Wat een verademing dat ik weer gewoon foto’s van mijn telefoon kan afhalen!